കേരളത്തിന്റെ മണ്ണിൽ നടുക്കമുണർത്തി യുവതലമുറയുടെ ആത്മഹത്യാനിരക്ക് അപകടകരമായ രീതിയിൽ ഉയരുന്നു. സംസ്ഥാനത്ത് പത്തിനും ഇരുപത്തഞ്ചിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള കുട്ടികൾക്കിടയിൽ ജീവനൊടുക്കുന്നവരുടെ കണക്കുകൾ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. പഠനസമ്മർദവും പരീക്ഷാ ഭയവും മുതൽ ശിഥിലമായ വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾ വരെ നീളുന്ന കാരണങ്ങളാണ് ഓരോ കുട്ടിയെയും മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നത്. നീറ്റ് പരീക്ഷ റദ്ദാക്കിയതിനെത്തുടർന്നുള്ള കടുത്ത മാനസിക സംഘർഷം മൂലം പോലും കേരളത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ ജീവനൊടുക്കിയ സംഭവങ്ങൾ ഇതിനോടകം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വിവരങ്ങളാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. ഈ വർഷം ജനുവരി മുതൽ ജൂൺ വരെയുള്ള ആറുമാസത്തിനിടയിൽമാത്രം ഈ പ്രായപരിധിയിൽപെട്ട 86 പേരാണ് സ്വന്തം ജീവനൊടുക്കിയത്. ഇതിനുപുറമേ ഇരുപത്തഞ്ചിലേറെ ആത്മഹത്യാശ്രമങ്ങളും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതായത്, മാസം ശരാശരി 14 കുട്ടികൾ വീതം മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുകയും രണ്ട് പേർ വീതം ഗുരുതരാവസ്ഥയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. കാസർകോട് ജില്ലയിൽമാത്രം ഈ വർഷം ഇത്തരത്തിൽ എട്ടുപേർ ജീവനൊടുക്കിക്കഴിഞ്ഞു. ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ ഇതാണെങ്കിൽ, പുറത്തറിയാത്ത അനൗദ്യോഗിക കണക്കുകൾ ഇതിലും എത്രയോ അധികമാണ്. ആത്മഹത്യാ നിരക്കിലും ശ്രമങ്ങളിലും കൂടുതൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് തെക്കൻ ജില്ലകളാണ്. തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിൽമാത്രം 10 പേർ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയും മൂന്നുപേർ ആത്മഹത്യാശ്രമം നടത്തുകയും ചെയ്തു.
പല കുട്ടികളുടെയും മരണത്തിനു പിന്നിലെ കൃത്യമായ കാരണങ്ങൾ ഇന്നും അജ്ഞാതമായി തുടരുന്നുവെന്നതാണ് മറ്റൊരു ദൗർഭാഗ്യകരമായ സത്യം. കുടുംബവുമായി മാനസികമായ അകലം പാലിക്കുന്നതും സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും നേരിടേണ്ടിവരുന്ന ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞുമുള്ള സമ്മർദങ്ങളും കുട്ടികളുടെ ഇളംമനസ്സുകളെ തകർക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ സമ്മർദങ്ങളെ എങ്ങനെ ഫലപ്രദമായി പ്രതിരോധിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധമില്ലായ്മയും മുതിർന്നവരുമായുള്ള സ്നേഹബന്ധങ്ങളുടെ കുറവും ഈ ദുരന്തങ്ങളുടെ വ്യാപ്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.
ഇത്തരം കേസുകൾ അന്വേഷിക്കുന്ന പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ അനുഭവങ്ങളും സമാനമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. ഈ പ്രായത്തിലുള്ളവരുടെ ദുർബലമായ പ്രണയബന്ധങ്ങളും അവയിലുണ്ടാകുന്ന അപചയങ്ങളുമാണ് പലപ്പോഴും പെട്ടെന്നുള്ള തീരുമാനങ്ങളിലേക്ക് കുട്ടികളെ നയിക്കുന്നത്. പരസ്പരമുള്ള അവിശ്വാസവും ഭീഷണികളും ചൂഷണങ്ങളും പഠനഭാരത്തോടൊപ്പം ചേരുമ്പോൾ കുട്ടികൾ ഒരു നിമിഷത്തെ എടുത്തുചാട്ടത്തിൽ ജീവനൊടുക്കുകയാണ്. ഇത്തരത്തിൽ ജീവനൊടുക്കുന്ന കുട്ടികളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും ആരോഗ്യകരമായ സൗഹൃദങ്ങളോ കുടുംബ പിന്തുണയോ ലഭിക്കാറില്ല എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.
പറയാൻ വാക്കുകളില്ലാതെയും കേൾക്കാൻ കാതുകളില്ലാതെയും പുതിയ തലമുറ മാനസികമായി ഒറ്റപ്പെടുന്ന കാഴ്ചയാണ് ചുറ്റും കാണുന്നത്. തങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും അരക്ഷിതാവസ്ഥകളും എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവരോട് പങ്കുവെക്കണമെന്ന് കുട്ടികൾക്ക് അറിയാതെ പോകുന്നു. മുൻവിധിയില്ലാതെ തങ്ങളുടെ വിഷമങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആരുമില്ലെന്ന തോന്നൽ അവരെ ദുർബലമായ ബന്ധങ്ങളിലേക്കും, ഒടുവിൽ ആത്മഹത്യയാണ് എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കുമുള്ള ഏക പരിഹാരമെന്ന തെറ്റായ തീരുമാനത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു.
ഈ നിശബ്ദ ദുരന്തത്തിന് തടയിടാൻ വിദ്യാലയങ്ങൾ കേന്ദ്രീകരിച്ചും വീടുകൾ കേന്ദ്രീകരിച്ചും അടിയന്തരമായ ഇടപെടലുകൾ ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്. സ്കൂൾ തലം മുതൽ കുട്ടികൾക്ക് മാനസികാരോഗ്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവൽക്കരണം നൽകണം. വീടുകളിൽ കുട്ടികൾക്ക് തുറന്നുസംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആരോഗ്യകരമായ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ പുലർത്തണം. മക്കളുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളിൽ വരുന്ന ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾപോലും തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ആവശ്യമെങ്കിൽ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ വിദഗ്ധരായ കൗൺസിലർമാരുടെയോ തെറാപ്പിസ്റ്റുകളുടെയോ സേവനം തേടാൻ മാതാപിതാക്കൾ തയ്യാറാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.